Muziek als ambacht: ja, het bestaat nog en gelukkig maar.
In de toplaag van die vakgilde leeft en werkt al vele jaren Wigbert Van Lierde.
Wie er zich snel wil van af maken schrijft het zo: Wigbert van Lierde was een bijna-vedette met "Ebbenhout blues" en leverde drie uitstekende cd's af.
Klaar. Makkelijk. Twee regels, meer niet.
Maar dan ga je voorbij aan de rijkdom van het pad dat hij nu al meer dan 20 jaar volgt.
Wigbert is een jack of all trades: vandaag maakt hij liedjes voor zichzelf, morgen ontketent hij alle gitaarduivels bij wie hem er bij wil en overmorgen schrijft hij muziek voor een theaterproject..
Zijn gitaarwerk voor Brian Nelson, Kazzen en Jan De Wilde, zijn schrijfwerk voor Jo Lemaire, Axelle Red en Paul Michiels, zijn samenwerking met Brendan Croker in Serious Offenders en Zakformaat met Kris de Bruyne en Patrick Riguelle .
En zijn werk als muzikaal archeoloog die schatten omhoogspit van Karel Waeri, Ferre Grignard, oude blues, rock en folk.
Hij fladdert in het muzikale universum van tak naar tak met een gemak dat zeldzaam is. Resultaat: zijn muzikale reisroute hangt aan mekaar van toevallige en gewilde ontmoetingen, en maken van Wigbert letterlijk een muzikale wereldreiziger met een rugzak vol ervaring, inspiratie, mogelijkheden.
Het podium, dat is de plek waar die ontmoetingen zich afspelen met mensen met wie hij de passie deelt, maar van wie hij ook een kick krijgt.
Muziek maken is voor Wigbert converseren, dialogeren, zoveel is duidelijk.
Met wijlen Dirk Van Esbroeck speelde hij Van alle landen thuis, een soort wereldreis op muziek.
Met wijlen Bram Vermeulen trok hij ten strijde tegen de demonen van de Eerste Wereldoorlog in Mannen Maken Oorlog.
Met Dirk Blanchart kruiste hij de degens in de Flandriens, een collectief dat grote Belgische popklassiekers vertaalde naar het Nederlands.
Wigbert on the side, Wigbert at the front: het is een wonderlijke combinatie van vurige drift en rustig genot.
Najaar 2008 is voor Wigbert een doorstart van wat nooit is stilgevallen.
Op toernee met Kommilfoo, muziek voor Rostekop van theatercollectief Ultima Thule en vooral na 12 jaar een nieuwe, vierde solo-cd.
Voor wie nog altijd denkt dat het bij Ebbenhout Blues gestopt is, is de nieuwe cd een gedroomd moment om Wigbert en zijn rijke songcatalogus te herontdekken.
Een solo-cd maken is voor hem volop de vruchten plukken van de talloze ontmoetingen en muzikale dialogen die op zijn pad liggen.
En de honger was en is groot.
Deze nieuwe cd is het resultaat van tien jaar songs schrijven en schaven.
En ook het resultaat van de never ending zoektocht naar de Ultieme Popplaat, met brede aarrangementen, strijkers en blazers van vlees en bloed, toeters en bellen.
De realiteitszin en pragmatiek heeft het allemaal iets kleinschaliger en ambachtelijker gemaakt, maar het eindoel bleef helder, en de duizenden uren werk lonen ruimschoots de moeite. Veertien eerlijke en warme songs gemaakt met zin ambacht en vooral muzikale vriendschap.
Marc Bonne , Tom Pintens , Michel Bisceglia , Roberto Mercurio , Frank Deruytter en Jan Hautekiet speelden mee, Wouter Van Belle, Ward Neirynck en Peter Obbels hebben hem afgewerkt.
Een nieuwe bladzijde is bijgeschreven in het boeiende boek van Wigbert muzikale reis.